درباره نویسنده
او در دانشگاه وین به تحصیل ریاضیات و فیزیک پرداخت و در سال ۱۹۲۸ با رسالهای در باب روانشناسی تفکر، دکترای فلسفه گرفت. همزمان با شاگردی در کارگاه نجاری، با اعضای برجسته «حلقه وین» (پوزیتیویستهای منطقی به رهبری موریتس شلیک و رودلف کارناپ) به مناظره پرداخت. نخستین اثر درخشان او، «منطق اکتشاف علمی» (به زبان آلمانی: Logik der Forschung) در سال ۱۹۳۴ منتشر شد که با رد استقراء و تبیین اصل ابطالپذیری، پایههای پوزیتیویسم را تکان داد.
با قدرتگیری نازیسم و پیوستن اتریش به آلمان هیتلری (آنشلوس)، پوپر به دلیل تبار یهودی کشورش را ترک کرد و به نیوزیلند گریخت. در دوران غربت در دانشگاه کانتربری (۱۹۳۷–۱۹۴۵)، در پاسخ به وحشت جنگ و فاشیسم، دو اثر برجسته سیاسی خود، «فقر تاریخیگری» و شاهکار جاودانش «جامعه باز و دشمنان آن» را نگاشت. او در این کتاب دوم، افلاطون، هگل و مارکس را به عنوان پدران فکری توتالیتاریسم مدرن محاکمه نظری کرد.
پس از پایان جنگ، در سال ۱۹۴۶ به دعوت فردریش هایک به بریتانیا مهاجرت کرد و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۶۹ در مدرسه اقتصاد لندن (LSE) به کرسی استادی منطق و روش علمی تکیه زد. ملکه بریتانیا در سال ۱۹۶۵ به او لقب «شوالیه» (Sir) اعطا کرد. پوپر دهههای پایانی عمر را در کنوکسفیلد نزدیک لندن سپری کرد و تا آخرین روزها به پژوهش در مسائل کیهانشناسی، مکانیک کوانتوم و ذهن پرداخت. او سرانجام در سپتامبر ۱۹۹۴ در سن ۹۲ سالگی درگذشت و خاکسترش در وین به خاک سپرده شد.