درباره نویسنده
عنوان افتخاری و تاریخی: «پدر ادبیات کودک و نوجوان ایران»
مهدی آذریزدی در اسفند ۱۳۰۰ در محله خرمشاه یزد، در خانوادهای بسیار سنتی، زاهد و محروم به دنیا آمد. پدرش با رفتن او به مدارس جدید مخالف بود؛ از این رو او هرگز پای به مدرسه نگذاشت و سواد خواندن و نوشتن، زبان عربی و مقدمات شرعیات را در خانه و زیر نظر پدر آموخت. در نوجوانی در کارهای کشاورزی، بنایی و جوراببافی در یزد کار کرد، اما ورودش به کارگاه جوراببافی که صاحب آن یک کتابفروشی نیز داشت، مسیر زندگی او را تغییر داد. او شیفتهٔ مطالعه شد و با ولع به خواندن هر کتابی که به دستش میرسید پرداخت. در سال ۱۳۲۲ یزد را به مقصد تهران ترک کرد و در چاپخانهها و کتابفروشیهای مختلف (از جمله کتابفروشی حاج محمدحسین علمی، انتشارات امیرکبیر و مؤسسه فرانکلین) به عنوان کارگر چاپ، نمونهخوان و ویراستار مشغول به کار شد.
جرقهٔ بزرگ زندگی او در سال ۱۳۳۵ زده شد؛ زمانی که متوجه شد کودکان و نوجوانان ایرانی هیچ کتاب داستانی متناسب با زبان و نیاز خود از ادبیات پربار گذشته ندارند. او با دستتنگی شدید و در اتاقی محقر، بازنویسی داستانهای کلیله و دمنه را آغاز کرد و نخستین جلد از مجموعه ماندگار «قصههای خوب برای بچههای خوب» را نوشت که پس از انتشار توسط عبدالرحیم جعفری در انتشارات امیرکبیر، با استقبالی بینظیر روبهرو شد و در ۸ جلد ادامه یافت. آذریزدی هرگز ازدواج نکرد، در تنهایی و درویشمسلکی زیست و داراییاش تنها کوهی از کتاب بود. او در سالهای پایانی عمر به یزد بازگشت و سرانجام در ۱۸ تیر ۱۳۸۸ در بیمارستان آتیه تهران درگذشت و در زادگاهش به خاک سپرده شد.