درباره نویسنده
در دهه ۱۳۴۰، گلشیری به همراه جمعی از ادیبان و مترجمان نامدار (چون محمد حقوقی، جلیل دوستخواه، بهرام صادقی، احمد گلشیری و ابوالحسن نجفی) هستهٔ تحولخواه «جُنگ اصفهان» را پایهگذاری کرد؛ جریانی که به کانون جدی نوگرایی ادبی، ترجمه آثار فرمالیستهای غربی و نقد ساختاری ادبیات در ایران بدل گشت. در سال ۱۳۴۸ با انتشار رمان کوتاه «شازده احتجاب»، نامش در تاریخ ادبیات ایران تثبیت شد. این اثر ماندگار، با اقتباس سینمایی درخشان بهمن فرمانآرا در سال ۱۳۵۳، شهرت گلشیری را فراگیر ساخت.
گلشیری به دلیل فعالیتهای روشنفکری و عضویت در کانون نویسندگان، در دوران حکومت پهلوی طعم زندان را چشید. پس از انقلاب، از تدریس در دانشگاه محروم شد و با محدودیتهای شدید دولتی و توقیف آثار مواجه گردید. او در تمام دهههای ۶۰ و ۷۰ خورشیدی، کارگاههای هفتگی نویسندگی را در خانه خود و مجلات برگزار کرد و بخش مهمی از نویسندگان مدرن ایران محصول هدایتهای تئوریک او بودند. او از نجاتیافتگان قتلهای زنجیرهای و واقعه اتوبوس ارمنستان بود. گلشیری در خرداد ۱۳۷۹ در سن ۶۲ سالگی بر اثر بیماری مننژیت در بیمارستان ایرانمهر تهران درگذشت و در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد. «بنیاد هوشنگ گلشیری» پس از مرگ او توسط همسرش فرزانه طاهری و یارانش راهاندازی شد و سالها مهمترین جایزه مستقل ادبیات داستانی ایران را اعطا میکرد.