درباره نویسنده
فردوسی در روزگار جوانی از تمکن مالی مناسبی برخوردار بود و در زمانهای میزیست که امیران سامانی و دانشمندانی چون ابومنصور محمد بن عبدالرزاق (سپهسالار خراسان) در صدد احیای زبان و هویت پارسی بودند. با قتل ابومنصور دقیقی طوسی (که پیشتر به نظم کشیدن روایات کهن را آغاز کرده و پس از سرودن هزار بیت درباره زرتشت و گشتاسپ کشته شده بود)، فردوسی در حدود ۳۵ تا ۴۰ سالگی (حوالی ۳۷۰ هجری قمری) تصمیم گرفت کار بزرگ احیای تاریخ و اساطیر ایران را با تکیه بر «شاهنامه ابومنصوری» پی گیرد.
او سی سال تمام از جوانی، میانسالی و پیری خود را وقف نگارش شاهنامه کرد؛ در این مسیر تمامی دارایی، زمینها و ثروت موروثی خود را خرج نمود، داغ مرگ زودهنگام فرزند جوان ۳۷ سالهاش را دید و با تنگدستی و فقر فلجکننده روبهرو شد. با انقراض دولت ادبپرور سامانیان و برآمدن محمود غزنوی، فردوسی برای تأمین هزینه کتاب و ادای تعهد، شاهنامه را به دربار غزنه برد؛ اما دربار سنّیمتعصب غزنوی، شاهنامه را که شرح دلاوری شاهان زرتشتی و پهلوانان ایران بود برنتافت. علاوه بر آن، گرایشهای شیعی فردوسی و رویکرد خردگرایانه او موجب شد محمود غزنوی با اهدای پاداشی ناچیز به وی توهین کند.
روایت است که فردوسی پاداش محمود را میان حمامی و فقاعی بخشید و هجونامهای آتشین علیه سلطان سرود و ناچار به فرار و آوارگی در شهرهایی چون هرات، ری و طبرستان شد. او در اواخر عمر به زادگاهش توس بازگشت و در فقر و انزوا در حدود سالهای ۴۱۱ تا ۴۱۶ هجری قمری درگذشت. به دلیل اتهام رافضی (شیعه) و خردگرا بودن، واعظ متعصب طبران مانع از دفن پیکرش در گورستان مسلمانان شد و از این رو او را در باغ شخصی خودش در طوس به خاک سپردند که امروزه زیارتگاه فرهنگدوستان جهان است.