درباره نویسنده
نام و نام خانوادگی شناسنامهای (کامل): فرانسوا دو سالینیاک دو لا موت-فنلون (François de Salignac de La Mothe-Fénelon)
فرانسوا فنلون در کاخ خانوادگی فنلون در منطقه پریگور فرانسه در خاندانی اشرافی، ریشهدار اما کمبضاعت زاده شد. به سبب ضعف جسمانی در کودکی، تحصیلات مقدماتی را زیر نظر معلمان خصوصی در خانه گذراند و سپس برای فراگیری الهیات، فلسفه و زبانهای کلاسیک (یونانی و لاتین) راهی دانشگاه کَهو و سپس حوزه علمیه سنسولپیس در پاریس شد. در سال ۱۶۷۵ به کسوت کشیشی درآمد و خیلی زود نبوغ و فصاحت بیانش توجه محافل را جلب کرد؛ او مسئول هدایت نوکیشان پروتستان شد و بر خلاف خشونت رایج آن دوران، با مدارا و گفتگوی اقناعی به این وظیفه پرداخت. در سال ۱۶۸۹، لوئی چهاردهم او را به عنوان معلم خصوصی و مربی نوه ارشدش (لوئی، دوک بورگونی) برگزید. فنلون شاهزاده تندخو و سرکش را به شاهزادهای فرهیخته، صلحطلب و بافضیلت بدل ساخت و مشهورترین اثرش سرگذشت تلماک را دقیقاً با هدف تعلیم فنون دادگری به او نوشت. با این حال، دو بحران بزرگ سرنوشت او را تغییر داد: نخست، حمایت او از مادام گویون و آموزههای عرفانی «آرامشگرایی» (Quietism) که دشمنی سرسختانه اسقف بوسوئه (سخنور دربار) و خشم پاپ و پادشاه را برانگیخت؛ دوم، درز مخفیانه و انتشار بدون اجازه کتاب تلماک در سال ۱۶۹۹، که لوئی چهاردهم آن را هجویهای زننده علیه حکومت مستبدانه و جنگطلبانه خود تلقی کرد. فنلون از دربار اخراج شد، مقام اسقفی او به دورافتادهترین اسقفنشین یعنی «کمبره» محدود گشت و تا پایان عمر در تبعیدِ غیررسمی زیست. او سالهای آخر را با وارستگی و رسیدگی به فقرای منطقه در دوران بحرانهای قحطی گذراند و در سال ۱۷۱۵ درگذشت. اندیشههای ضد استبدادی و اتوپیایی او الهامبخش بزرگ متفکران عصر روشنگری، از جمله روسو و ولتر شد.