تصویر آرتور اپهام پوپ
پروفایل نویسنده

آرتور اپهام پوپ

نام کامل: آرتور اپهام پوپ (Arthur Upham Pope). جایگاه علمی و پژوهشی: یکی از برجسته‌ترین مورخان هنر، معماری و باستان‌شناسی اهل ایالات متحده آمریکا؛ بزرگ‌ترین م…

درباره نویسنده

نام کامل: آرتور اپهام پوپ (Arthur Upham Pope).
جایگاه علمی و پژوهشی: یکی از برجسته‌ترین مورخان هنر، معماری و باستان‌شناسی اهل ایالات متحده آمریکا؛ بزرگ‌ترین مروج و محقق غربی هنر و معماری ایران در دوران معاصر.
آرتور اپهام پوپ در سال ۱۸۸۱ در رودآیلند آمریکا متولد شد. او تحصیلات خود را در رشته فلسفه و زیباشناسی در دانشگاه براون، هاروارد و کورنل به پایان رساند و مدتی در دانشگاه‌های براون و برکلی تدریس کرد. سفر او به ایران در سال ۱۹۲۵ نقطه عطف زندگی‌اش بود؛ او با ارائه سخنرانی‌های پرشور و جلب نظر رضاشاه، توانست مجوز ورود غیرمسلمانان به مساجد و اماکن متبرکه تاریخی را جهت عکاسی و مستندسازی اخذ کند. پوپ در سال ۱۹۳۰ «مؤسسه آمریکایی هنر و باستان‌شناسی ایران» را در نیویورک تأسیس کرد و بزرگ‌ترین اثر پژوهشی تاریخ هنر یعنی شاهکار ۱۴ جلدی بررسی هنر ایران (A Survey of Persian Art) را بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۳۹ تدوین و منتشر نمود. وی در سال‌های پایانی عمر به دعوت دولت وقت به ایران آمد و سرانجام پس از مرگ در سال ۱۹۶۹، طبق وصیتش در مقبره‌ای ساحلی در کنار زاینده‌رود و پل خواجو در اصفهان به خاک سپرده شد.

اطلاعات تخصصی

نگاه عمیق‌تر به پیشینه و سبک نویسنده

نقش / تخصص
مورخ هنر، باستان‌شناس، استاد دانشگاه، بنیان‌گذار مؤسسه‌ی هنر و باستان‌شناسی ایران (بعدها مؤسسه آسیایی) و مؤلف
دوره فکری / تاریخی
بازه زمانی حیات: ۷ فوریه ۱۸۸۱ – ۳ سپتامبر ۱۹۶۹ (ایالات متحده آمریکا و ایران). دوره فکری: پژوهشگر نیمه اول و میانی قرن بیستم که نقش کلیدی در تغییر نگاه جهانیان به هنر اسلامی و ایرانی ایفا کرد؛ او هنر ایران را نه به عنوان هنر فرعی یا مشتق‌شده، بلکه به عنوان یکی از مستقل‌ترین، اصیل‌ترین و درخشان‌ترین تمدن‌های هنری جهان معرفی نمود.
کلاستر تخصصی
«ایران‌شناسی و مستندسازی معماری ایرانی»: سازمان‌دهی سفرهای پژوهشی، عکاسی و نقشه‌برداری جامع از بناهای تاریخی، مساجد و گنبدهای ایران با همکاری همسرش فلیس آکرمن. «مطالعات تطبیقی هنرهای تزئینی شرق»: بررسی فرش، سفال، فلزکاری و معماری ایرانی در بستر تاریخ جهانی.
ملیت
آمریکایی (American)

حوزه‌های تمرکز

تاریخ معماری ایران (به‌ویژه مساجد، گنبدها، مقرنس‌ها و کاشی‌کاری‌ها). هنرهای صناعی و تزئینی ایران (فرش و قالی‌بافی، سفال‌گری، منسوجات و فلزکاری). معرفی و ترویج میراث فرهنگی ایران در مجامع آکادمیک و موزه‌های بین‌المللی.

آثار برجسته

بررسی هنر ایران از دوران پیش‌ازتاریخ تا به امروز (A Survey of Persian Art from Prehistoric Times to the Present، ۶ جلد اصلی، ۱۹۳۸–۱۹۳۹؛ جلدهای تکمیلی بعدی). مقدمه‌ای بر هنر ایران از سده هفتم میلادی به بعد (An Introduction to Persian Art since the Seventh Century A.D.، ۱۹۳۰). معماری ایران (Persian Architecture، ۱۹۶۵).

کتاب‌های این نویسنده

1 عنوان